Nowa, ważna półstała kolekcja w mieście została otwarta w chwili, gdy główna siedziba francuskiego muzeum przygotowuje się do zamknięcia na czas remontu.
Un Tiempo Propio (Własny czas) to nowa, znacząca półstała kolekcja Centrum Pompidou w Maladze, prezentująca ponad sto dzieł.
Odnowioną kolekcję główną zaprezentowała w ubiegłym tygodniu zastępczyni dyrektora paryskiego muzeum sztuki nowoczesnej Georges’a Pompidou, Brigitte Leal, która przywiozła do Malagi nieoczekiwaną, ale radosną wiadomość. Leal ujawniła, że w najbliższych latach filia w Maladze zyska znacznie większe znaczenie międzynarodowe dla Pompidou, ponieważ słynna paryska siedziba zostanie czasowo zamknięta na czas remontu.
„Centrum Pompidou [w Paryżu] zostało otwarte w 1977 roku i wymaga gruntownej modernizacji technicznej. Na czas zamknięcia na dwa lub trzy lata Malaga będzie reprezentować Pompidou za granicą i w Europie” – powiedziała Leal, dodając, że kultowa, kolorowa kostka w porcie w Maladze będzie symbolem „naszej kolekcji sztuki w Pompidou i przesłania, które muzeum chce przekazywać poprzez kulturę”.
Leal wyjaśniła, że choć centrum sztuki ma też inną filię w Metz, w północno-wschodniej Francji, to właśnie oddział w Maladze – który w tym roku obchodzi siódme urodziny – został wybrany, by reprezentować Pompidou na świecie w czasie zamknięcia paryskiej siedziby.
Zgodnie z planami ogłoszonymi przez Pompidou główny budynek w Paryżu miał zostać zamknięty na czas remontu w 2023 roku, ale termin przesunięto na 2024 rok, po igrzyskach olimpijskich we francuskiej stolicy.
Otwarcie wystawy w Maladze, w którym uczestniczyli dyrektor miejskiej agencji zarządzającej Pompidou, José María Luna, oraz sponsorzy z Caixabanku, było ostatnią podróżą Brigitte Leal do Malagi w roli oficjalnej przedstawicielki Pompidou przed przejściem na emeryturę.
Wyraziła wdzięczność kolejnych dyrektorów i prezesów światowej sławy paryskiej galerii dla zespołu galerii w Maladze i urzędu miasta, mówiąc, że „bez Państwa osobistego zaangażowania centrum dziś by nie istniało, a to dzięki Państwa pasji i wierze w kulturę mogło ono rozkwitnąć”.
Obecny klimat
Aby wzmocnić plan znacznie szerszej promocji muzeum w Maladze na świecie, szczególną uwagę poświęcono kuratorskiej koncepcji Własnego czasu – nowej wystawy głównej zaprezentowanej w ubiegły czwartek.
Kolekcja, której podtytuł brzmi „Uwolnij się od więzów codzienności”, skłania zwiedzających do zatrzymania się i przemyślenia codziennego życia po tym, jak wszystko musiało stanąć z powodu pandemii i lockdownu.
„Wystawa zrodziła się z przekonania, że w ciągu tych ostatnich lat każdy z nas – dziecko czy dorosły – musiał się dostosować i zbudować inną relację z czasem, czy to z powodu jego braku, czy nadmiaru” – wyjaśniła kuratorka wystawy Valentina Moimas. Podzieliła ją na sześć bloków: niektóre części mają charakter zabawowy i lekki, inne skłaniają do głębszej refleksji nad osobistymi doświadczeniami zwiedzających.
Od zabawy do introspekcji
Zwiedzającym wchodzącym na wystawę towarzyszy głos Elli Fitzgerald śpiewającej All My Life. Pierwsza sala poświęcona jest radości przeżywanej w czasie wolnym, czego ilustracją jest rzeźba Pabla Picassa Dziewczynka ze skakanką – dzieło, które mimo że wykonane z brązu, oddaje wrażenie postaci zawieszonej w powietrzu. Temat dzieciństwa przedstawiają także rzeźby-zabawki Philippe’a Starcka i Hansa Brockhage’a, a gracze w petankę Auguste’a Herbina i Bal w Moulin de la Galette Raoula Dufy’ego ukazują czas wolny i dorosłość.
Druga sala ma charakter wakacyjny. Dzieła Braque’a, Deraina i Picabii zapraszają do ucieczki w nowe miejsca i – jak mówi kuratorka – do „celebrowania nie tylko piękna krajobrazu, ale też różnych form odpoczynku, z dala od zgiełku codzienności”.
„Więzy codzienności”, o których mowa w podtytule wystawy, są szczególnie widoczne w trzeciej sali, zatytułowanej Czas na introspekcję, która przybliża życie domowe. Pochodząca z tej części Czytelniczka na czarnym tle Henriego Matisse’a to jeden z głównych obrazów promujących nową kolekcję.
Kolejne dwie sale kontynuują ten zwrot ku wnętrzu, badając stany oniryczne za pomocą takich prac jak Hollywoodzki sen Jeana Cocteau, przedstawiający chłopca śpiącego z lwem.
Instalacja Emmanuela Lagarrigue’a eksploruje świat wewnętrznych myśli – to zbiornik z meduzami z głośnikami w mackach, wydającymi eteryczne dźwięki.
Coraz bardziej zmysłowo
Podróż przez wystawę staje się coraz bardziej zmysłowa i dociera do węchu za sprawą kolejnej spektakularnej instalacji rzeźbiarskiej z lycrowych stalaktytów pachnących goździkami, kurkumą czy pieprzem.
Ostatnia sala wystawy zaprasza do powrotu do rzeczywistości – prezentuje duże prace architektoniczne, w tym niedawno odrestaurowane obrazy olejne Arduina Cantafory Inny Berlin. Swoją pięciometrową wysokością oddają one głęboką miejską samotność, kontrastującą z zabawną i kolorową instalacją Kubańczyka Wilfreda Prieto, złożoną z 25 kul z przedmiotów codziennego użytku stopniowo rosnących – od małej zabawki po gigantyczny kiosk w kształcie pomarańczy – które tworzą dzieło Lawina. Praca ta ma szansę stać się ikoną nowej półstałej kolekcji, którą będzie można oglądać do października 2023 roku.
Źródło: SUR In English, kwiecień 2022
